Inspiratie

Dat 'De Kaasdroger' een inspirerende plek is, horen we geregeld. Maar onlangs kregen we dit gedicht binnen, van de hand van Patrick De Ceuster, die bij ons op bezoek was. Hij liet zich inspireren door een beeld op onze binnenkoer dat zijn aandacht trok. Hij schreef de volgende woorden en richtte die tot ons...

de loodgieter doet het met lood,
de fotograaf met licht
maar dit is wat de dichter doet:
hij dicht
hij dicht de gaatjes in je hart
de tochtkiertjes in je zielgewricht
rijmen is geen tijdverdrijf
het is een altruïstische plicht

Kalken maar!

In de woning van Anje en Benoît worden de muren gekalkt. De kalk zorgt ervoor dat het laagje kalk-hennep tussen baksteen en stro goed zal hechten. Bovendien vormt de kalk ook een barrière voor het opstijgend vocht. 

De rode kleur van baksteen moet dus plaats ruimen voor het wit van kalk. Veel spetters maar het schiet goed op!

Zolang er maar vieruurtjes zijn!

Geluk zit in kleine dingen. Zoals samen een dak leggen bijvoorbeeld...

Ladderen met stijl

Pannen met mos

Tieners met smile 

Vullen die lift

Pannen van overal (de éne mét de andere zonder mos)

Puzzelen met twee

Vieruurtje met iedereen!

En zo lopen onze werkdagen. Tweewekelijks. Op zaterdag. We pakken dan de gemeenschappelijke projecten aan, zoals daar zijn, dak boven de gemeenschappelijke zolder, tuin, silo, appels plukken, compost verspreiden. Samen werken, samen tafelen. Fijn vooral om samen bezig te zijn.

Op zoek naar verbinding

Weer een nieuwe look. Het lijkt een stap achteruit maar eigenlijk is het er één vooruit. Opnieuw sleuven, ditmaal om de woning van Anje en Benoît én De Broeikas te verbinden met de rest van de wereld en dit via riolering, electriciteitsdraden, internetkabels en waterleiding. 

Zicht vanop de straat, de grote poort binnen... 

Recht de schuur door naar achteren 

Op zoek naar aansluiting...

Uitgegraven op niveau!

In de woning van Anje en Benoît werd het grondniveau ook verder uitgegraven. Nu zitten we diep genoeg om te isoleren naar de bodem toe en hebben we voldoende ruimte om alle buizen en draden kwijt te kunnen. Waar willen we water? Waar graag stroom? Dat zijn de vragen die ons de komende weken zullen bezighouden...

Nieuwe silo in oude schuur

Er staat een nieuw voorwerp in onze schuur. Een blinkende silo. Deze silo zal binnenkort gevuld worden met pellets. Houtpellets om ons te verwarmen. De lange winter lang! 

Vanuit deze silo vertrekt er een buis onder de grond naar de kelder van het woonhuis waar de centrale pelletbrander staat. Vanuit die brander vertrekken buizen met warm water naar de vijf units om er te zorgen voor warme voeten en warm water. Eén silo, één brander, één investering, 5 units. Ook dat is samenhuizen.

Kunnen bomen lachen?

Het bleek een schot in de roos. Veertien kinderen in een oude schuur. Eén filosofische vraag. Kunnen bomen lachen?

We filosofeerden over bomen, voelen en voelende bomen. We tekenden die bomen met gevoel. En daardoor zagen we de bomen plots anders. Een boom bleek niet langer gewoon een boom. Bomen schenken ons zoveel. Houtskool komt van bomen. Houtsnedes kan je maken dankzij bomen.

Klimmen doe je in bomen.

En hangen ook.

Van bomen maak je tafels en stoelen en en je kan er een skelet van een huis mee bouwen.

Er was ruimte. Ruimte voor experiment.

Ruimte voor proberen. Voor vallen en opstaan. Voor succes en frustratie. Voor werken en spelen. Voor leren en groeien.

Het proces voorop. Maar ook het resultaat mocht er zijn. Prachtige drukwerken. Ingenieuze bouwwerken. Hotels voor insecten. Beschuiten met confituur. Gewone dingen. En toch. Voortdurend verrassingen.

En ook ongewone dingen. Zoals een dode boom weer nieuw leven inblazen.

Een appelboom met rode bloesems. Kan het nog mooier zijn?

Changement de décor

En op een dag huisvest onze schuur een atelier. Eerst verbouwen, zo dachten we. Maar toen vloog er een gewaagde gedachte voorbij. Wat als...

Wat als we deze zomer al ons eerste zomeratelier voor kinderen organiseren? In de schuur, zoals ze nu is. Vier muren, een nieuw dak en heel veel charme. Het gaf veel goesting. Dus, zo gezegd, zo gedaan. Katleen en ik staken onze koppen bijeen. Het gonsde in onze hoofden en enkele avonden later lag de formule klaar. Een draad- en drukatelier. Voor kinderen -en ouders- die wel eens wat anders willen. 'Kunnen bomen lachen', zo doopten we ons eerste zomeratelier.

Grote kuis in de schuur, alle spinnenwebben weg. Maar het stro mocht blijven...

Benodigdheden? Wat tafels, enkele stoelen en banken, een rode mat voor de gezelligheid en een drukpers natuurlijk.

Drie tafels voor 14 kinderen tussen 6 en 12 jaar oud. Benieuwd naar wat er komen zal...

Geen stromend water maar wel water genoeg voor was en plas van penselen, handen en glazen.

De deur op een kier. Laat de kids maar komen!