Ons verhaal - 2010

Zaterdag 18 december 2010

De sneeuw heeft onze stek weer eens omgetoverd in een Zwitsers aandoend oord. Alleen de bergen ontbreken nog. En de tijd om ervan te genieten. Want momenteel lopen onze agenda's over van afspraken, feestjes en kerstconcerten. We draaien op volle toeren terwijl het eigenlijk putje winter is. Een mens zou zich dan moeten terugtrekken binnen bij het vuur, zou vroeg onder de wol moeten kruipen, lang baden, een langzamer tempo aannemen. Net zoals de natuur dat ook doet. Vroeg donker. Laat licht. Sneeuw die verplaatsing moeilijk maakt. Konden we het maar. Gas terugnemen. En opladen. Gelukkig dwingt de school ons hier geregeld eens toe. Want nog enkele dagen en dan begint, een halve dag vroeger dan anders, de kerstvakantie.
Om de sfeer er al wat in te zetten, halen we morgen onze boom naar binnen. Hij ligt bevroren in de auto te wachten op tintelende kinderhandjes vol lichtjes en gekleurde ballen, houten beeldjes die het kersttafereel tot leven wekken en glanzende kadootjes voor lieve mensen. En op Rumi onze poes natuurlijk, onze laatste nieuwe bewoner, die wellicht de top in kruipt morgen.
Ik kijk er al naar uit. De geur van groen en den in huis.

-Anje-

    


Dinsdag 16 november 2010
Haal de champagne boven want wij hebben GROOT nieuws: ons stedenbouwkundig attest is GOEDGEKEURD! Een bericht van een aangetekende zending op vrijdag en gisteren dus vol spanning naar de post. En ja hoor. Een akkoord voor het verbouwen van de stallingen en de langsschuur tot wooneenheden! Tevreden en voldaan, met veel nieuwe energie, mogen we nu dus eindelijk door naar de volgende ronde. Stedenbouwkundige vergunning beter gekend als bouwvergunning! Bedankt allemaal, voor het duimen, supporteren, bidden,... Ons én jullie vertrouwen werd beloond! Thank you!

-Anje-


Dinsdag 2 november 2010
Lang geleden dat ik nog iets neerschreef over ons Neervelps verhaal. Om een lang verhaal kort te maken zijn er deze zomer heel veel enthousiastelingen bij ons neergestreken. We kenden dus vele boeiende ontmoetingen met interessante mensen. Maar toch bleef er niemand hangen. Dat deed ons nadenken, vragen stellen, zoeken en tenslotte ook loslaten. Ten volle. En raar maar waar, sinds kort komen ze weer aankloppen, nog enthousiaster als ooit tevoren. Veel kans dat we binnenkort weten wie met ons de zee in gaat...

Stand van zaken betreffende het stedenbouwkundig attest. Normaal gezien hadden we al antwoord moeten hebben maar we vernamen dat ons dossier 'ergens' op een foute stapel terecht kwam waardoor we een maand langer moesten wachten. Geduld is een schone deugd. Maar gelukkig is het einde in zicht. Volgende week, of ten laatste de week erna, zouden we moeten weten hoe het verdict luidt. Het blijft spannend maar we zijn er ergens ook wel gerust in. De plannen werden immers vooraf door en door besproken met de mensen van de dienst Ruimte en Erfgoed. Zij zijn uiteindelijk de belangrijkste beslissers in ons dossier. Dus dat komt wel goed.

Eens we dit attest bekomen hebben, zullen we de eigendom opsplitsen in verschillende woonunits. Dan volgt het uittekenen van de bouwvergunning. Op dat moment kan elke eigenaar zijn dromen helemaal laten landen in plannen, maten en gewichten, in bakstenen, tegels en ramen. Al de praktische dingen die van een huis een huis maken.
Dus momenteel is vooral de notaris aan het werk. Want vooraleer er kan verkocht worden, moet er eerst een complexe acte opgesteld worden zodat we ons op een vrije manier kunnen verbinden met de toekomstige kaasdrogers.
En verder loopt het leven zoals het loopt. Herfstvakantie gekleurd door bontgekleurde chrysanten op bijzondere grafstenen en familiebezoeken in het verre West-Vlaanderen. Bewogen tijden. Op alle terreinen. Met een lach en een traan, mensen die komen en mensen die gaan,... Een stevige portie uitdagingen thuis, op het werk en ook op school voor de kinderen. Het is niet altijd even evident om alles gecombineerd te krijgen. Vooral als je erop uit bent om je dromen te laten landen, om open en oprecht door het leven te gaan en om een symbiose te realiseren tussen 'wie je bent' en 'wat je doet'.

Benoît vernam vrijdag dat hij volgende week maandag aan de slag mag bij Natuurpunt in Mechelen. Voor het eerst sinds lang een voltijdse baan. Benieuwd waar ons dat weer zal brengen, of het praktisch te combineren valt met het gezinsleven en het bolwerken van ons project. Ikzelf ben deze zomer begonnen als zelfstandige in bijberoep. Kunst en wetenschap onder de naam BioArt. Momenteel werk ik mijn webstek uit en plan ik een aantal tentoonstellingen. Meer nieuws binnenkort.

De kinderen floreren en doen het goed. Lore en Thimen zijn bijna jarig en zijn aan het bedisselen welk verjaardagskado ze nu het liefste zouden willen. Jade, onze kleine peuter, wordt elke dag wat mondiger, vindtbijzonder originele woorden uit en tovert dagelijks een lach op ons gezicht. Een bijzonder kind. Maar wat wil je? Ze is geboren en getogen op deze bijzondere plek die wij 'De Kaasdroger' noemen.

-Anje-

Woensdag 11 augustus 2010
Het komende weekend is het hier speelstraat. Voor diegenen die graag eens langskomen, vermeld ik kort even het programma. De Vertrijksestraat, een zijstraat van onze straat, is geopend voor spelende mensen op vrijdag van 18 tot 21u en op zaterdag en zondag van 14 tot 18u. Op vrijdag organiseren we het 'Neervelps café'. De formule is simpel. Neem iets mee om te sippen en/of te knabbelen en kom mee babbelen met rasechte Neervelpenaren. Op zaterdag heet het thema van de dag 'Alles op wieltjes'. Neem je fiets, step, rolschaatsen en skates mee en kom je kunsten vertonen op ons straatparcours. Om 16u komt de ijskar langs en om 16.30 is er een geleid bezoek aan onze mooie kerk.

    

Op zondag staat alles in het teken van de 'Vlaamse Kermis'. We openen allerlei eenvoudige kraampjes en de kinderen kunnen stempels verdienen op hun stempelspaarkaart. Kaartje vol is kadootje trekken. Kinderen die graag willen meedoen voorzien dus een klein kadootje. Dat moet niets nieuws zijn. Gewoon iets kleins uit de speelgoedkast volstaat. En er zijn ook pannenkoeken! Redenen genoeg dus om eens langs te komen. Van harte welkom op straat en ook in onze tuin natuurlijk.

-Anje-

Zaterdag 24 juli 2010
Eventjes stilstaan in het midden van de zomervakantie. Benoît is er een weekje op uit. Hij doet vrijwilligerswerk in het oost-west-centrum in Orval. Dus ben ik eventjes 'alleen' thuis. Alleen met de kids weliswaar. Dus van 'alleen' komt niet veel in huis. En als de kat van huis is, dan dansen de muizen. De wetten van de mama zijn anders dan de wetten van de papa, dus loopt het leven hier eventjes 'anders' nu. Niet beter of slechter, maar gewoon 'anders'. En alleen dàt al is vakantie...

Vandaag heb ik een stevige fietstocht ondernomen met Lore, Thimen en Jade. Deze morgen twijfelde ik nog even. Zijn de wolken niet te dreigend? Zou het wel lukken voor Lore en Thimen? En vooral, zou ik het aankunnen? Drie kids tot aan de 'zoete waters' coachen? 'Gewoon doen!', sprak ik mezelf in. En daar gingen we. En ja hoor, ondanks het gesakker en gevloek en de peuterkuren is het ons toch weer mooi gelukt. 't Was warm en ver. En 't ging bergop en bergaf. Dus was de euforie groot toen we bij de speeltuin aankwamen. Die speeltuin is trouwens een echte aanrader voor alle mensen met hyperdepiepe kinderen in huis. Niet alleen zand, schommels en de gebruikelijke klimtuigen, maar ook een waterspeeltuin, tien trampolines, een heus minigolfparcours én diepvriezers vol ijsjes. Een échte succesdag dus voor onze kids. Ze slapen als rozen nu.

De voorbije zomerweken zijn al fijn geweest. We blijven 'thuis' deze zomer. Om te genieten van ons stukje paradijs op aarde. De kinderen zijn bezig met de inrichting van hun clubhuis, hebben een dierenkerkhof gemaakt en maken het dorp onveilig op hun fietskes. Ik probeer de boel hier wat in rechte banen te houden, vind af en toe eens een seconde tijd voor mezelf en lees dan gretig alle boeken die op mijn weg komen, schrijf mooie brieven, mediteer, houd me bezig met de organisatie van de speelstraat, babbel de nacht door met wijze vriendinnen en zet af en toe eens een kampvuur in lichterlaaie. En natuurlijk doe ik ook de afwas en de strijk en alle gewone dingen des levens. En in mijn hoofd rijpen al mijn plannen en dromen. Het blijft toch altijd wel zoeken naar de balans tussen 'ik' en 'mijn gezin'... Maar als ik de kinderen dan zie genieten van alle 'gewone' dingen die we hen bieden dan denk ik: 'Och, mijn tijd komt nog wel'. Morgen misschien.

-Anje-

Woensdag 14 juli 2010
Vandaag werd het stedenbouwkundig attest ingediend op de gemeente. Wachttijd? 75 dagen. Dus mensen, bid voor ons, ga kaarskes branden in Lourdes, stuur positieve intenties de kosmos in. Doe wat je wil maar duimen is de boodschap!

-Anje-

    


Dinsdag 6 juli 2010
En terwijl de geur van op het gasvuur pruttelende bessengrenadine hier het huis vult, denk ik laat ik nog even een verhaaltje schrijven voor het slapengaan. 't Is alweer pikkedonker buiten, ik moest al lang in bed liggen maar het leven is zo boeiend... 't Is alweer bijna middernacht. Benoît verwerkt de bessenoogst van vandaag. Witte bessen, roze en rode die we vandaag plukten samen met Christ. Zon op onze ruggen, vruchten bij trossen, gespreksstof bij hopen,... Soms is er niet veel nodig voor een weldadig gevoel.

Ondertussen is Thimen alweer thuis van scoutskamp. Ondanks het feit dat hij eigenlijk niet wou gaan, is het toch super geweest. Hij vertelde honderduit toen ik hem gisteren ging halen. Over kampen bouwen, voetbal, dagtocht naar bunkers, zwijnendag en mama missen. Vandaag kregen we een briefje van Lore, die nog tot zaterdag in een scoutsbarak in Heusden-Zolder woont. 'Ik mis jullie heel veel. Ik wil naar huis komen. Het is niet dat ik het niet leuk vind maar ik heb gewoon hijmwee'. Of hoe kinderen hun essentie in een paar woorden duidelijk kunnen maken. Kon ik dat maar. Ik heb altijd zoveel woorden nodig om mijn verhaal te doen.

Toch wel bijzonder. Zomeren in Neervelp. Zondag was het hier nog rommelmarkt. Inmiddels onze derde rommelmarkt hier. Fijne sfeer. Al van 5 uur 's morgens komen de eerste fervente rommelkramers hun spullen uitzetten. Jade, die ook rond die tijd wakker wordt kon haar jonge oogskes niet geloven. Allerlei gewone en ongewone dingen te koop. En veel volk zien passeren. Deze keer deelden we voor het eerst ons kraam met wat vrienden en familie. Leuk was dat, zo samen rommel aan de man brengen. En natuurlijk hebben we ook onderling geruild. De één zijn rommel is de ander zijn schat. En ook grof geld verdiend. Zeker wel 15 euro en toch 3 dozen rommel kwijt. Je kan je al wel inbeelden hoeveel onze rommel waard was...

-Anje-

Woensdag 23 juni 2010
De infoavond van gisteren was een groot succes. Ruim 60 aanwezigen. Een boeiende gekleurde menigte. Het was ook best wel spannend om ons verhaal te doen voor die grote groep. In de grote langsschuur die voor de gelegenheid was omgetoverd in een luxe auditorium met strobalen banken en flashy beamer. Over contrasten gesproken...

    

De zon was van de partij alsook de violen van Ingrid en Wim en de helpende handen van
trouwe vrienden die ervoor zorgden dat onze gasten culinair in de watten gelegd werden... Merci allemaal, voor jullie hulp, voor jullie komst, voor jullie warme complimentjes. Het doet deugd te voelen dat er zoveel interesse is voor ons project. Voor onze droom. De eerste reacties lopen binnen. Fijn ze te lezen. Fijn ook om voelen dat er een warm gevoel blijft hangen. Zo voelen wij ons ook. Warm. Zeker nu de zomer zich laat voelen.

-Anje-

Dinsdag 15 juni 2010
De kersen zijn rijp! Een boom die kreunt onder de vruchten en ons rijkelijk voorziet van mijn lievelingsvruchten... Ook de bessen zijn, weliswaar nog groen, even massaal aanwezig. De confituurfabriek zal weldra weer op volle toeren draaien...

Weer twee nieuwe bewoners hier. Snip en Snap. Onze zwarte loopeenden. Twee kwetterende rechtoplopende dames die slakken verorberen zoals onze kinderen ijsjes. Ijsjes als voorbodes van de zomer. En van de 'grote vakantie'. Want weldra is het weer zover. Dan sluiten school, academie en werk hun deuren. Liggen alle naschoolse activiteiten stil. Is het gedaan met vergaderen en cursuslopen. Stopt het dagdagelijks gejaag. En kunnen we ons weer laten zakken in ons natuurlijke ritme.

Ondertussen lopen de inschrijvingen voor de infoavond van volgende week dinsdag vlotjes binnen. Het belooft een 'volle' avond te worden. En dit op de zonnewende. We kijken er enorm naar uit!

-Anje-

Dinsdag 25 mei 2010
We zijn nu druk bezig, meestal in de late uurtjes, met de voorbereidingen van de infoavond. Anje heeft flyers en affiches gemaakt. Ik ben ze gaan ophangen op alle mogelijke plaatsen in Leuven en omstreken. Er komen al aardig wat reacties en inschrijvingen binnen. Dat voelt goed aan! Ook onze webstek, waar jij nu dus op zit, heeft veel bezoekers. Leuk om zo te volgen hoeveel bezoekers we per dag hebben...

Ondertussen is één van onze kippen weer wat te lang op haar nest blijven zitten. Gevolg: vier schattige kuikentjes. (Ik zorg er wel voor dat 't er niet te veel worden ;-). Ook hebben we een koppel 'Indische Loopeenden' gereserveerd. Die kan je in je tuin laten 'grazen' en op hun menu staan voornamelijk ... slakken! Dan kan ik eindelijk stoppen met die ecologische korrel tegen slakken rond te strooien. Ik kijk er naar uit.

-Benoît-

Donderdag 29 april 2010
Aaah, die heerlijke temperaturen lokken ons naar buiten! Onze winterslaap is duidelijk voorbij hier. Alles draait weer op volle toeren. De architecten zijn hun laatste hand aan 't leggen aan het steeds dikker wordende dossier om ons Stedenbouwkundig Attest aan te vragen. Morgen komt Marc met de ingenieur om het stabiliteitsonderzoek te starten. Dat loopt dus allemaal vlot. En de tuin ligt er weer prachtig bij. Al de fruitbomen in volle bloei, echt de moeite om te zien. De moestuin krijgt stillekesaan weer wat vorm en de bessenstruiken puilen uit van de bloemtrossen. Dat belooft!

    

Dinsdag arriveerden er 3 nieuwe schapen, een bok, een ooi en een lammetje van het merk 'Ouessant'. En gisteren de langverlangde zandbak gemaakt en een remorque wit zand gaan halen. Sindsdien zijn de kids er niet meer uit te krijgen. Hij staat er mooi bij, onze nieuwe vijhoekige zandbak, naast de totempaal die we vorig jaar maakten tijdens de kampeerweek. Het is hier toch wel zalig hoor...

-Benoît-

Zondag 7 maart 2010
Ze zijn laat dit jaar. De sneeuwklokjes. Maar overtuigend zijn ze wel. Net als elk jaar trouwens. Overtuigend in hun boodschap 'de lente komt eraan!'. En eerlijk toegegeven. We snakken er wel naar. Ook al is het gezellig bij de kachel en is de witte sneeuw betoverend. Het wordt zo stilaan toch weer tijd voor lentegroen en kuikentjes. Nieuw leven. Dynamiek. Ondertussen is er hier in en rond De Kaasdroger weer een nieuwe dynamiek ontstaan. We werken van nu af aan samen met 2 architectenbureaus: 'Peter Vos & B. Archi' en 'Marc Vanderauwera & vennoten'. Peter is er al bij vanaf het begin en is en blijft de specialist inzake ecologisch verbouwen en strobalenbouw. Marc & co hebben heel wat dossiers van beschermde monumenten in het Leuvense en zullen vanaf nu alle onderhandelingen op zich nemen naar onroerend erfgoed toe. Via deze samenwerking hopen we op een vlotter traject richting stedenbouwkundig attest en bouwvergunning. Het blijft toch wel doorwegen. De onderhandelingen en de moeizame beklimming naar de top. Maar het uitzicht zal magnifiek zijn. Daar zijn we nu al van overtuigd. En ook de beklimming zelf is magnifiek. Alleen is dat minder goed te zien als je er middenin zit.

-Anje-

Zaterdag 23 januari 2010
We schrijven 2010. Alweer een nieuw jaar. De maand is bijna om en toch liggen er nog steeds onuitgedrukte nieuwjaarskussen op mijn lippen.

Vandaag volgde ik mijn derde sessie in de cursus tot kinderyogadocent bij Kreakatau. 't Was enorm boeiend want ik 'moest' mijn eerste lesje demonstreren aan mijn medecursisten. Halfvoorbereid en met een gezonde portie plankenkoorts waagde ik me deze namiddag dus aan mijn eerste yogales. Al een hele maand liep ik te broeden op een geschikt thema dat écht bij me paste. En gisterenavond was het er ineens. Immunologie. Ons onmisbaar immuunsysteem. Als ik nu eens iets doe over 'riddercellen'? Want zo benoem ik onze macrofagen en lymfocyten voor Lore en Thimen. 'Zeg maar aan je riddercellen dat ze aan het werk moeten. Dat ze goed moeten vechten', fluister ik hen steevast in het oor als ze zich zwak en ziekjes voelen.

Of hoe ik de laatste tijd meer en meer probeer het thema 'wetenschap' te verbinden met minder evidente disciplines. Sinds enkele jaren koppel ik het aan grafiek. Nu probeerde ik dat dus ook met yoga. En wonder boven wonder: het werkte!!! Het werd positief onthaald door mijn medecursisten. Originele invalshoek, zeiden ze. Wie weet realiseerde ik vandaag wel een 'andere' methodiek om aan 'wetenschapspopularisering' te doen. Te onderzoeken waard, zou ik zo denken... Wie weet maak ik er ooit wel werk van. Op het werk bijvoorbeeld. Als ik dat al zou durven.

Het heeft me deugd gedaan. Het geven van dit lesje. Want net als het elke faalangstige student betaamt, probeerde ik eronderuit te muizen. Maar dat pakte niet. Leen, onze docente, voelde alle plankenkoorts pijlscherp aan, verlaagde de temperatuur en deed ons stralen. Eén voor één. Je moet het maar doen. Chapeau Leen. Merci voor de geweldige ervaring.

-Anje-

Ons verhaal - 2009

Donderdag 17 december 2009

Een huis vol met slingers. Vandaag werd hij 7. Eindelijk. Zijn glanzende kroon lichtte zijn fonkelende ogen bij. Mooi toch hoe verjaardagen triomfdagen zijn op kinderleeftijd. En wàt een verjaardag was het! De eerste sneeuw als kado. Zijn wens op school? Vanmorgen nog zei hij 'trefbal'. Maar toen kwam de sneeuw dus werd het een 'sneeuwballengevecht'. Meer kan je je toch niet wensen? En verder was er ook nog een kerstboom met lichtjes in huis, een papa die 'lang zal hij leven' tokkelt op zijn gitaar, een boekentas boordevol zelfgebakken cake en een kado helemaal alleen voor hem.
Het is een hele tijd geleden dat ik nog schreef. Alsof de dingen stilstaan, zou je kunnen denken. Maar niets is minder waar. Nooit eerder was er zoveel terzelfdertijd in beweging. Het is niet altijd even makkelijk. Het sudderen. Soms lijkt het eerder op sidderen. Wat willen we nu echt? En durven we dat? Riskeren we het? Momenteel zijn we bezig met allerhande verkenningstochten: strategisch, architecturaal, juridisch, financieel, fiscaal,... Allemaal dingen die niet écht helemaal ons ding zijn, passeren momenteel de revue. En dat vraagt heel wat energie. Maar beetje bij beetje komen we er wel. Wacht maar tot we uitgebroed zijn...

Ondertussen korten de dagen, worden de zonsopgangen roder, is de Sint geweest, landen er kadootjes onder de kerstboom en is het bijna kerstvakantie. Het zal ons deugd doen. Even wat gas terugnemen. Even herbronnen bij mekaar, bij de kachel, bij de boom.

-Anje-

Dinsdag 20 oktober 2009
Vandaag een boeiend gesprek gehad met Evelyn Oomen van het Vlaams Instituut voor Onroerend Erfgoed (VIOE). Het VIOE is een onafhankelijke onderzoeksinstelling omtrent onroerend erfgoed en kent een kleine dienst die zich bezighoudt met publiekswerking en sensiblisatie van het brede publiek omtrent onroerend erfgoed. We willen namelijk, in samenwerking met studenten, een erfgoedleerpad uitwerken op deze site. En vandaag was er dus een eerste brainstormmoment ter plaatse. We hadden het over oude ambachten en bouwtechnieken, over kaasdrogers en kaarsennissen (dat zijn holtes in de keldermuren waar de boer vroeger zijn kaarske in zette om het licht te zien in zijn duister kelderke), over beerputten en buiten-wc's... Uiteindelijk beslisten we om te gaan voor de vraag: 'het leven zoals het was, in 1838, op de boerderij en in het dorp'. Verder kwamen we nog heel wat te weten over het wel en wee van onroerend erfgoed, over allerlei vzw's en over boeiende voorbeeldprojecten. Fijn, zo'n constructieve samenwerking. Daar kikkert een mens van op...

-Anje-


Zondag 13 september 2009
Vrijdag weer een ontmoeting achter de rug met de dienst onroerend erfgoed. Een moeizame discussie. Kon dit maar anders... Maar toen kwam er ineens een frisse wind vanuit Bever. Benoît en ik gingen er een weekend naar 'Rosario' (www.rosario.be), een mooie en groene stilteplek. We hadden er inspirerende babbels met Johan en Sofie die ook al wat woeilige watertjes doorzwommen hebben als het gaat over grote projecten, sprekende ruimten en mooie ideeën... Alsof we er moesten zijn. Zo voelt het. Want we vonden er een klankbord... Bedankt Johan, voor het luisteren, het meevoelen en het meedenken. Wie weet veranderen we wel van koers. Scherpen we onze dromen aan. Laten we ons weer leiden door ons hart. En ineens bevind ik me weer in die sobere eetruimte en verschijnt weer de witte kaart met krullende zwarte en rode letters...

'Wie zichzelf verliest in zijn passie, verliest minder dan wie zijn passie verliest'. Laten we dat vooral niet uit het oog verliezen. Want passie is er genoeg. Méér dan genoeg.

-Anje-

Donderdag 27 augustus 2009
De zomervakantie loopt stilaan ten einde. Het geregelde leven komt eraan. Het zal weer wennen zijn. Maar we hebben nog enkele dagen de tijd om in volle vrijheid zonder kloklezen te genieten van de zon en het platteland. De dikke aardappelen zijn geoogst, de perziken zijn sappig rijp, de magere prei is geplant en de eerste appels beginnen te vallen. Allemaal symptomen van de nakende nazomer. Zondag is het weer infonamiddag. Ik ben al benieuwd wie er nu weer op bezoek zal komen...

Verder vlot het ook erg goed met de plannen, die er bij elke versie professioneler uitzien. De laatste versie werd begin deze week doorgestuurd naar de dienst onroerend erfgoed. En dan was er toch weer een verrassende reactie: de persoon die ons dossier in haar boekentas heeft stapt op en geeft ons mapje door aan een nieuwe ambtenaar. Wie dat precies zou worden konden ze ons nu nog niet vertellen. Eind volgende week, zeiden ze. En dus nu hopen we dat onze timing hierdoor niet in het gedrang komt, dat we niet van voren af aan moeten gaan onderhandelen, dat de nieuwe ambtenaar op onze golflengte zit... Af en toe lijkt het hier wel de processie van Echternach... Maar kom, zolang het vooruit gaat, gaat het vooruit.

Ooit las ik de volgende spreuk afkomstig uit de 'Tao van Poeh': 'Rivieren weten het, er is geen haast bij. Op een dag komen we er wel'. Herkenbaar. Maar niet alleen van toepassing op ons project. Ik denk maar aan een kind dat leert lopen, een kind dat leert lezen, een kind dat moet 'tafelen'. Geduld is een schone deugd. Hoeveel was ook alweer 7x8?
Laten we maar genieten van het 'onderweg-zijn'... Taoïsme op en top.

-Anje-

Woensdag 22 juli 2009
De kampeerweek loopt. Elke dag een ander aantal tentslapers. Er staan 4 tenten nu. Ze verlenen onderdak aan vrienden en kinderen van de buurt. Er hangt een fijne sfeer. Gisteren nog werden we vergast op een vrolijk feesdagmiddagconcertje in de zon toen Ingrid en Amber hun glansende violen uit hun tent te voorschijn toverden. De muziek bleef nazinderen in ons hoofd en lijf. In de namiddag startten we onder de blakende zon met ons leem-stro-kunstwerk. We kozen twee stoffige strobalen uit in de schuur, plugden die op mekaar en pulkten er stro uit. We groeven leem op uit de tuin, goten er ijskoud putwater op en sloegen aan het mengen. Vooral de kinderen genoten met volle teugen van het materiaal. Leem. Modder. Alle kinderhandjes in de kruiwagen en mengen maar. Het voelde zalig. Bij bruine handen bleef het niet. Ook voeten en buiken werden bruin. Thimen en Amber kozen zelfs voor leem van kop tot teen! Toen we uiteindelijk toe waren aan het echte werk, met name het 'belemen' van de strobalen bleven enkel de grote mensen over. De kinderen hadden hun portie leem dan al gehad en kozen voor ravotten in de tuin. 's Avonds kwam er ook nog een hypermoderne 'twike' het beschermde binnenplein binnengereden. Over contrasten gesproken! Een ware kermisattractie voor een dorp als Neervelp. Iedereen wou wel een toertje doen in dat ecologische futuristisch-uitziende vehikel. Verrassend, zo'n kampeerweek. En ook, niet te vergeten, een hoog 'vakantiegevoelgehalte'.

Zin om nog deel te nemen? Het kan nog tot donderdag. Spring maar binnen en klop uw tent in de grond!

-Anje-

Zondag 19 juli 2009
Het eerste Neervelpse speelstraatweekend zit erop. Het was een wervelend succes! En ook de weergoden waren ons gunstig en zonnig gezind! Elke dag kwamen er een 30-tal springende kinderen op af. Vrijdag startten we met een gezellig aperitief met alle mama's, papa's en buurtbewoners. De sfeer zat erin, de toon was gezet. Warm, ludiek, speels. Zaterdag hielden we estafetten. Alle klassiekers kwamen aan bod: zakkenspringen, met-een-knikker-in-een-lepel-rondlopen, met je mond een knikker vissen uit een diepe kom water en daarna een parel zoeken in witte bloem. Na de estafetten, de ijsboer... Drie smaken -vanille, moka en appelsien- en meer dan 30 horentjes. Zondag vond er een uitdagend hindernissenparcours plaats voor alle fietsende kinderen. Vooral de wip en schans deden het 'm... Ze bleven maar fietsen. We eindigden met lekkere zelfgebakken pannenkoeken en vooral met veel goesting om het volgend jaar opnieuw te doen.

    

Enthousiaste kinderen, kletsende ouders, buurtbewoners en bezoekers, een straat vol krijttekeningen en nog nooit zoveel fietsen, steps, skates en kinderen terzelfdertijd op straat gezien. Kinderen van alle leeftijden, gaande van kruipende baby's tot stoere ado's. 'Waarom duurt de speelstraat geen 10 dagen?', hoorden we een kind bij afloop vragen...

-Anje-

Vrijdag 17 juli 2009
Vandaag vernam ik van Martine dat Paul Van Eyck, mijn leerkracht grafiek, gisteren overleden is. Een moeilijk te behandelen vorm van longkanker. Paul was een ware 'Leermeester'. Warm ook. Eén die je gidste met diep respect voor je eigen bron. Ik hield enorm van zijn begeleidingsstijl en zal hem missen. Begin juli nog besliste ik om me volgend jaar opnieuw in te schrijven in de academie en mijn opleiding 'vrije grafiek' te hervatten. Ik dacht nog, ik schrijf Paul een brief om het hem te vertellen, hij zal content zijn. En misschien, als hij weer beter is, kan hij me opnieuw coachen dan. Het mocht niet zijn. Maar toch. Mijn coach blijf je, Paul. Ik voel het. En ik voel nog meer. Ik voel creativiteit in me opborrelen. En daadkracht. Eindelijk is die daadkracht er ook weer. Want net nog klom ik onze oude bruine trap op en snoof ik de sfeer op in mijn atelier. Een muffe geur van oud en stoffig. Een scherpe geur van drukinkt en white spirit. Ik vind een onafgewerkte lino. Ik zoek het juiste mes uit, zet me neer en ga aan het werk. Bewerk de lino. De levensbloem, drie jaar geleden uitgetekend, wordt  nu eindelijk ook uitgesneden. Het voelt goed. Juist. En het geeft me vleugels.

Bedankt Paul. Voor wat je in me teweegbracht. Voor wat je in me teweegbrengt. Voor wat je me leerde. Voor wat je me leert. Het ga je goed...

-Anje-

Vrijdag 3 juli 2009
De potten confituur tellen op... Aalbessen, cassisbessen, rabarber, noem maar op. We experimenteren met verschillende 'soorten' suiker, gewone witte suiker van Tienen en verschillende soorten rietsuiker, geraffineerde en niet-geraffineerde. Als je zin hebt om eens een dagje te komen plukken, geef dan een seintje. Er hangen nog trossen aalbessen, frambozen, cassisbessen, krieken,... Heerlijk is dat.

Ook de erwten zijn rijp. Deze namiddag prutsten we erwten uit hun peultjes samen met Lore en Thimen. Echt een werkje op hun maat.

Ondertussen is het zomer én vakantie. Vandaag nog pakte ik Lore in. Benoît brengt haar nu naar Zele, op scoutskamp met de kabouters. Morgen vertrekt Thimen. Naar Kessel. Met een klein hartje. Voor het eerst sinds lang zal het hier stil zijn in huis. Een dubbel gevoel. Maar toch ook uitkijken naar wat tijd voor mezelf, een kostbaar kleingoed geworden in een huis met opgroeiende kinderen.

-Anje-

Dinsdag 16 juni 2009
Na een lastige dag op het werk thuiskomen op deze paradijslijke plek is en blijft luxe. Dankbaar om de plek, de sfeer, het groen, de rust en zoveel meer. Benoît is vandaag de hele dag aan het werk geweest met plannen en schetsen. Straks gaan we ze samen overlopen. Eerst nog de kinderen in slaap krijgen want om de één of andere reden raken ze de laatste dagen moeilijk ingeslapen. Alsof ze zich niet willen overgeven aan de nacht. Omdat ze willen spelen, spelen, spelen. Hoog tijd dat het vakantie is. Dat is een feit.

-Anje-

Maandag 15 juni 2009
En we hebben weer goed nieuws. En niet enkel dat we van de eerder vermelde kersen 20 heerlijke potten confituur hebben gemaakt...

Niet meer goed wetende wat nu onze volgende stap was (alle adviezen die we kregen wezen een andere richting uit) ben ik weer aan tafel gaan zitten met de dienst Onroerend Erfgoed. Ik heb daar onze situatie proberen duidelijk te maken, welke gevolgen de opgelegde beperkingen voor ons hadden onder andere op financieel vlak. Na dit gesprek hebben we weer een beeld welke richting het uit kan gaan. Er zijn enkele mogelijkheden duidelijk geworden. Vier woningen is weer een optie en er kan voor een minimum aan licht en zicht gezorgd worden. De optie om de hoeve weer te verkopen hebben we dus in de onderste schuif opgeborgen. Nu moeten we wat gaan schuiven op de plannen. De vakantiewoning gaat misschien ook even een schuif in en we puzzelen er nog wat op los. Hoe kunnen we er een mooi geheel van maken?

Woensdag hebben we afgesproken met de architect en dan kan het weer vooruit! We zijn opgelucht en kijken uit naar uitgewerkte plannen!

-Benoît-

Donderdag 4 Juni 2009
Ah! Ons eerste hooi is binnen!

Zoals 't op een boerderij hoort moet er gehooid worden. En met het droge weer van de voorbije dagen heb ik dat dus gedaan. Niet zoveel hoor, maar 't mag er wel zijn. Zalig om die hooigeur op te snuiven op onze hooizolder.
In de groententuin snakken de plantjes daarentegen naar een beetje regen. Alles is wel flink aan 't groeien. De eerste aardbeien krijgen kleur en smaken ooh zo zoet. We zijn ook aan 't smullen van onze kersen. Vorig jaar waren de vogels er mee weg, maar dit jaar zijn er zoveel dat ze niet met alles weg kunnen. Zo heb ik dus twee dagen in de boom gezeten. Zaterdag maken we Kaasdrogerconfituur! Kom maar eens proeven.

-Benoît-

Dinsdag 26 mei 2009
Zaterdag was er weer eens een geslaagde werkdag. Er is weer een heleboel werk verzet. De zolders van de stallen zijn weer een stukje uitgemest. We hebben enkele schattige schatten gevonden en de enige die door de zondering gezakt is ben ik, dus dat was ok! Ik heb er maar enkele schaafwonden aan overgehouden :-)...

Ondertussen komen er al heel wat kandidaat Kaasdroger-bewoners een kijkje nemen op onze plek. Het is wel wat intensief, zo'n tweetal gezinnen per week te ontvangen, onze uitleg te geven, naar hun verhaal luisteren,... Maar het is ook wel spannend. Klikt het? Zullen dit onze nieuwe buren worden? Wat vinden zij van ons en ons project? We zijn natuurlijk heel benieuwd wie het uiteindelijk worden zal.

-Benoît-

Woensdag 20 mei 2009
Amai, het wordt hier zo stillekes aan een echte boerderij ;-). Zo'n dikke maand geleden kregen we van onze buur Leon een hennetje en een haantje. Zij legde nog geen eitjes, maar enkele dagen later deed ze dat wel. Na een tijdje begon ze ook te broeden op eitjes van onze twee kippen en één eigen eitje. En jawel, sinds vorige week lopen hier, zelfs na een broedkipwissel (!), drie schattige kuikentjes rond: twee grotere van onze kippen en een kleiner kuikentje van het hennetje.

    

En omdat het gras in de weide zo in de was is, zijn we vandaag met de kinderen drie mooie zwartbles schapen gaan halen. Eentje met vier witte sokjes, een met twee en een met één wit sokje: Bles, Stip en Sok. En smullen dat ze doen! Welkom op De Kaasdroger allemaal!

-Benoît-

Woensdag 29 april 2009
Citaat uit het ministrieel besluit houdende bescherming als monument, stads- of dorpsgezicht, daterend van 1/10/2004:

'Artikel 1. Wordt beschermd, overeenkomstig de bepalingen van het decreet van 3 maart 1976, gewijzigd bij decreten van 22 februari 1995 en 8 december 1998: (...)
Wegens zijn historische waarde als monument: DE HOEVE 'DE HERTOGH', gelegen te Boutersem (...)

Artikel 2. Het algemeen belang dat de bescherming verantwoordt, wordt door het gezamenlijk voorkomen en de onderlinge samenhang van de volgende intrinsieke waarden gemotiveerd: (...)
Historische waarde van de 'hoeve de Hertogh': eveneens genoemd naar een plaatselijke notabele vormt de 'hoeve de Hertogh' een goed bewaard voorbeeld van een middelgrote, bakstenen vierkanthoeve uit 1838, bestaande uit een naar de straat toe volledig opengewerkt woonhuis, opgevat als een anderhalve bouwlaag en vijf traveeën tellend dubbelhuis met grote rechthoekige muuropeningen, een overluifelde korfbooginrijpoort, diverse stalvleugels en een grote driebeukige langsschuur. Opmerkelijk is niet alleen de met Boheemse kappen afgewerkte kelder maar ook de houten kaasdroger tegen de zijgevel, een voor de streek uniek bewaard exemplaar'

Dat zijn wij dus en onze kaasdroger. Soms vraag ik me af hoe het hier vroeger was. Met hoeveel hier geleefd werd, welke dieren er waren, waar de hond aan de ketting lag, waarvoor de kaasdroger precies gebruikt werd, hoeveel baby's hier geboren zijn,... Daarom ga ik vandaag op onderzoek uit. Misschien kan ik wel informatie vinden in het archief van het VIOE, het Vlaams Instituut voor Onroerend Erfgoed. Ik ben benieuwd...

-Anje-

Dinsdag 28 april 2009
Vandaag afspraak met Peter. En het is goed geweest. We hebben besproken hoe we verder aan de slag gaan met de plannen. Peter had zoals altijd een frisse kijk op de zaak. Met de suggesties van de dienst OE in het achterhoofd werken we nu een detailplan uit.

Verder willen we ook een onderhoudsdossier indienen om de ramen van het huidige woonhuis te vernieuwen en de bovenverdieping van het woonhuis te verbouwen. Op die manier zitten we tegen volgende winter misschien warmer en ruimer. Immers, onze kleine Jade heeft zo stilaan nood aan een eigen stekje. Momenteel slaapt ze nog steeds in haar houten wiegje naast het grote bed. Ze is bijna acht maanden oud nu. Vandaag zei ze voor het eerst 'mama'. Bovendien braken haar 2 eerste tandjes door! Net zoals alle jonge scheuten in de moestuin die ik deze week ontdekte. De onstuimige kracht van de natuur. Groei en ontwikkeling. Boeiend om dit opnieuw te mogen volgen. Zowel binnen in ons oude huis als buiten in de groene tuin.

-Anje-

Zondag 19 april 2009
Weer een zalig zonnig weekend achter de rug hier in De Kaasdroger. Net nog buiten getafeld en genoten van een ijsje van Eddy, de ijsboer. De paasvakantie zit er weer op. De boekentasjes staan klaar. Er is dit weekend heel wat afgeschommeld, ook door onze jongste die het heerlijk vindt om zo door de lucht te vliegen. De lente is in volle gang. Vogels vliegen af en aan. De fruitbloemen tonen hun mooie witte en roze bloesems. De zaaisels van sla, broccoli, prei, radijsjes en peterselie komen uit in de broeikas. En ook in de moestuin is er al vanalles te zien: look, ajuin, erwten, vroege aardappelen, aardbei, rabarber.

Ondertussen zijn we hier al wat bekomen van het nieuws van OE. Vorige week vroegen we links en rechts om raad. En zo lieten we wat oude ideeën varen en kwamen er nieuwe in de plaats. Een nieuwe zon, een nieuw geluid. Binnenkort spreken we af met Peter om een volgend plan voor te bereiden en een evenwicht te vinden tussen onze dromen en de wensen van de dienst OE.

En niet te vergeten: de wilgenhut die we 2 maanden geleden in de grond priemden, zit vol groene scheuten! Ik werd helemaal euforisch toen ik dat ontdekte! 'Thimen, zag je dat? Je hut krijgt blaadjes!'

-Anje-

Zondag 12 april 2009
Pasen. Overal eitjes in en rond het huis. Witte, zwarte en bruine. Enthousiaste kindjes met lachende gezichtjes... We genieten met hen mee... Maar we zijn ook wat ongerust. Want eergisteren kregen we eindelijk, 6 weken na de beloofde datum, het langverwachte preadvies van de dienst Onroerend Erfgoed (OE) in de bus. En hoewel het niet negatief is, is het ook niet unaniem positief.

Vooreerst drukt de dienst haar bezorgdheid uit omtrent de draagkracht van de site. Daarom wil ze het aantal wooneenheden beperken. Vervolgens moeten alle nieuwe raamopeningen die we voorstelden verkleinen of verdwijnen. Er mogen dan wel woningen in de stal en in de schuur gerealiseerd worden, maar zonder rechtstreeks daglicht op de bovenverdiepingen, lijkt ons dat toch maar niets. Tenslotte mogen er in de schuur enkel vloeren geplaatst worden waar de wooneenheid komt. Dit betekent dat een groot deel van de schuur niet mag opgedeeld worden in verdiepingen en dat de gemeenschappelijke ruimten, die daar voorzien waren en behoorlijk essentieel zijn voor elk samenhuisproject, in het gedrang komen.

Zoals wij het momenteel aanvoelen is het preadvies er vooral één van beperkingen. En natuurlijk bevorderen beperkingen de creativiteit, maar op dit moment voelen we ons vooral onzeker. En beperkt. Zal het ons lukken? Hoe pakken we het verder aan? Is dit preadvies definitief en bindend of is er nog overleg mogelijk? Wat is de rol van de architect in dit proces? Heeft hij nog troeven achter de hand? En wat mogen we precies verwachten van de dienst OE? De verhoopte fijne constructieve samenwerking waar we vanuit gingen of is dat een utopische verwachting? En wie waagt het om op deze wankele basis met ons mee in zee te gaan? Wie gelooft vol vertrouwen op een goede afloop? Welke dapperling durft dit risico aangaan?

Wat momenteel duidelijk is, is dat we er nog niet zijn, dat we nog een hele weg te gaan hebben, dat er werk aan de winkel is, dat we flexibel zullen moeten zijn, buigzaam als riet. En bovenal, dat we in vertrouwen moeten blijven verder gaan. Met hoge verwachtingen, milde oordelen, bergen hoop, wilde dromen en onze blik op oneindig... Vol hernieuwde 'paasmoed' de toekomst tegemoet... En het licht. Bij voorkeur daglicht. Véél daglicht.

Want het is Pasen vandaag. En daarstraks mochten we het nog horen in de Paasmis. Pasen gaat over loslaten. De vertrouwde en gekende weg verlaten om een andere onbekende weg te bewandelen. En wie weet waar die weg ons heenbrengt. Ik ben alvast benieuwd...

-Anje-


Donderdag 26 maart 2009
Gisteren zijn we op bezoek geweest bij ezelstoeterij De Kwadenhoek in Wezemaal om eens te gaan kijken hoe 't daar allemaal in zijn werk gaat. We hebben er veel bijgeleerd over de verschillende ezelrassen, over wat een ezel allemaal nodig heeft, hoeveel hij eet in de winter, over de hoefsmid die drie keer per jaar de hoeven komt kappen, dat we best twee mevrouwtjes pakken omdat de meneertjes wat moeilijker in de omgang zijn,... We hebben gezien dat 't toch zo'n leuke diertjes zijn en we hebben er nog altijd veel zin in;-). We moeten enkel de weide nog wat afwerken, de bomen beschermen en zien dat ze 'n dakje boven hun hoofd krijgen, en dan, dan mogen ze komen.

-Benoît-

Dinsdag 24 maart 2009
Vandaag kregen we een seintje van de dienst onroerend erfgoed dat het preadvies op komst is. Het wordt verstuurd per post. Dus morgen en overmorgen: om 't er eerst bij de brievenbus!

-Anje-

Zaterdag 21 maart 2009
Gisteren kwam de notaris hier op bezoek. Kwestie van voeling te krijgen met de plek. Het werd een boeiende avond. We hadden het ondermeer over verdeelsleutels, het al dan niet oprichten van een vzw, het opsplitsen in units,... Het begint stilaan allemaal vorm te krijgen.

-Anje-

Woensdag 25 februari 2009
Krokusvakantie. Tijd thuis voor de kinderen. Dus vriendjes over de vloer, pannekoeken bakken en tijd maken voor het realiseren van lang gedane beloften. Zo bouwden we maandag een wilgenhut op vraag van Thimen. Een nabije buur was wilgen aan het knotten dus de takken lagen zomaar voor het oprapen. Die konden we niet laten liggen... We duwden ze de grond in en vormden op die manier een soort van tipi. Als je op deze manier wilgentakken in de grond priemt gaan ze schieten en vormen ze opnieuw blad. Dus, met een beetje geluk wordt onze takkenhut in de zomer een groene blaadjeshut. Laat de lente nu maar komen. Wij kijken er alvast naar uit!

-Anje-

Maandag 16 februari 2009
De eerste bijeenkomst met de architect en de mensen van Onroerend Erfgoed zit erop. We hebben er een goed gevoel bij. We stelden de grote lijnen van ons project voor en Peter, onze architect, verduidelijkte de plannen en de achterliggende ideeën. We hadden het ondermeer over de indeling van de hoeve in verschillende woningen. Ook bespraken we de verschillende opties om voldoende licht binnen te brengen in de woningen. Kwestie van alle woningen zo zonnig en klaar mogelijk te maken... Het gesprek verliep vlot. Uiteraard is er nog een lange weg te gaan maar het startschot is gegeven. We rennen op de piste. En dromen van de eindmeet...

-Anje-

Zaterdag 14 februari 2009
Een dag vol verrassingen... Bijna iedereen van ons 'werkdagen-clubke' had vandaag andere dingen te doen... Dus zo dachten we gisterenavond, we stellen 'de wei' een maand uit... Maar toen we vandaag de luiken opensloegen en de stralend blauwe hemel ons toelachtte, besloten Benoît en ik toch maar in onze werkplunje te stappen en met grondboor en buldog aan de slag te gaan. Béné, die was blijven slapen na een avondje uit naar de lokale 'chinees', had er ook wel zin in dus tooide zich ook in werk-outfit. Lore en Thimen mochten vandaag gaan schaatsen met vriendjes uit de buurt dus vertrokken blijgezind richting schaatsbaan. Jade begon om 10u aan haar ochtenddut. Dus dit betekende: aan de slag!. Toen waren we dus met 3!

Vijf minuten later stonden we met al onze berg- en handschoenen in de wei. Toen de klok 11 keer sloeg, sliep Jade nog steeds en zaten er al een kleine 20 kastanjepalen in de grond. Prettig werkje. En vooral fijn dat het zo vlot vorderde! We hadden de smaak stevig te pakken. Tegen alle verwachtingen in -tegenwoordig slaapt ons mieke in brokken van slechts 45 minuten- bleef Jade verder slapen en konden we ons blijven uitleven op onze palen. Nog 4 palen te gaan... En ineens kwam er een fietser de binnenkoer opgereden. Wie zou dat zijn? Babs! Helemaal vanuit Holsbeek. Hulp uit onverwachte hoek. Toen waren we met 4!

    

Samen met Babs klopten we de laatste palen in de grond en zetten we de schoren. Tegen 12.30u werd Jade eindelijk wakker. Helemaal uitgeslapen en goedgemutst. Time for dinner! Melk voor de jongste en soep met pistolekes voor de rest. Plots wéér volk op onze binnenkoer: Lieve en haar dochter Amber van 10. Nog meer hulp!Toen waren we met 6!
Zes noestige werkers! Dit opende weer heel wat nieuwe alternatieven voor het namiddag-programma. We konden aan de slag met de draad! Sleuven graven om de draad ondergronds vast te steken. Draad aanspannen. Krammen slaan. En zie, opeens kreeg de wei vorm...

En ' s avonds volgde dan nog een gezellig soupeeke in kleine kring bij de kachel met boeiende woorden over de besmettelijkheid van geluk...

Het was genieten. Van het werk, van het resultaat maar vooral, van mekaar. Bedankt lieve vrienden voor jullie hulp en bedankt Amber, voor het redden van de regenwormen en het uitgraven van de lange paal!

    

Een dag vol verrassingen: eerst de stralend blauwe hemel, toen Béné die ook zin had om met ons mee te doen, daarna Babs, vervolgens ook Lieve en Amber en tenslotte nog 'onze wei'! We hadden gisteren écht niet kunnen dromen dat onze wei er vandaag zou uitzien zoals hij er nu uitziet. En nu, op naar onze volgende werkdag! Noteer alvast de datum -zaterdag 14 maart-, het programma volgt!

Wil je graag ook eens meewerken aan één van onze werkdagen? Stuur ons dan een berichtje via de link 'contact'... Dan houden we je op de hoogte!

-Anje-

Vrijdag 13 februari 2009
Morgen, werkdag. De weerkaarten serveren ons een bewolkt weertje, met een snuifje wind, maar zonder gedruppel! Overdag zullen de thermometers zo'n 4,836 °C aangeven. Niet echt warm, maar ideaal om er keihard in te vliegen.

De 40 kastanjepalen liggen samen met de rollen draad al klaar in de remorque. We krijgen zelfs hulp van Pietje-trekker en Buldog om alles op z'n plaats te krijgen. Alles is in de boomgaard uitgezet, we wachten dus enkel nog op D-day...
Je bent welkom rond 10u. Als de zon op z'n hoogst staat, delen we onze bokes en rond 18u zorgen wij voor een lekker stoofpotje bij de kachel. Voor diegenen die nog niet beslist hadden, en toch nog goesting krijgen, je bent natuurlijk welkom. Zelfs voor een deel van de dag -ja, écht waar, zelfs als je enkel zin hebt in dat stoofpotje-. Laat dan wel nog even weten wanneer je komt, dan weten wij hoe groot dat potje moet zijn...

-Benoît-


Vrijdag 16 januari 2009
Peter, onze architect heeft deze week nog aan de plannen gewerkt en dus zijn we natuurlijk weer heel benieuwd. We hebben ook een afspraak bij Onroerend Erfgoed kunnen vastleggen en dit op 17 februari. Nog even geduld dus... Hopelijk kan alles daarna vlot verlopen en bekomen we snel onze bouwvergunning... Spannend.

-Benoît-

Woensdag 7 januari 2009
'Driekoningen, driekoningen, geef mij nen nieuwen hoed...' En ineens wordt het kind in mij weer wakker. Fijn, zo op die manier te kunnen nagenieten...

-Anje-

    


Dinsdag 6 januari 2009
Het lijkt hier wel Zwitserland... en met de vlaggetjes erbij kon het ook wel Nepal zijn. De bergen ontbreken wel maar toch ben je hier momenteel niets zonder bergschoenen aan je voeten... Genieten van de kinderen op de slee, de vrieskou en de stilte gecreëerd door de sneeuw-couche...

-Anje-

    


Zaterdag 3 januari 2009
Kerstvakantie. Benoît kreeg een mooi boek kado getiteld 'Habitat Groupé. Ecologie, participation, convivialité' van Christian La Grange. Hij is er niet uit weg te slaan. Het éne nieuwe inzicht na het andere. Volgens de auteur kan een samenhuisproject pas slagen als er meer dan 15 bewoners zijn en als er ruimte is voor alle generaties. Daarom stellen we onze plannen bij. We gaan voor 5 à 6 woningen van verschillende formaten... Nu nog hopen dat dat ook aanvaard wordt door de mensen van Onroerend Erfgoed en Stedenbouw.

-Anje-

Muts

Het is koud in Neervelp.
Ook op oudjaar.
Maar met hun mutskes aan kunnen ze ertegen...
Op naar 2009!

    

Fakkeltocht

De vlammetjes volgden elkaar op en kronkelden als een fonkelende slang door de wegeltjes tussen de winterse velden. Fakkeltocht op de kortste nacht van het jaar. Briefjes in onbekende brievenbussen en dan maar afwachten of er volk zou komen. Best wel spannend.

En ze kwamen met velen, kinderen met lampionnetjes, mama's met zelfgebakken cakes en taarten, papa's met glühwein en jenever, de boer van op de hoek met zijn kameraad,...

Een avontuurlijke moddertocht gevolgd door een fijne babbel met onze buren...

Zoet

Vanavond stelden we de algemene visie van ons project scherp en brouwden we er teksten rond.

Amai wat een werk... 

Hier zullen we nog menige avonden zoet mee zijn...

Plan

Onze derde afspraak met Peter. Weer een indrukwekkend plan op tafel. Mooie ideetjes, natuurlijke vormen die kachel en trap linken,... Onze neuzen zitten in dezelfde richting. Natuurlijk ook bedenkingen, andere wensen, nieuwe wendingen. En ook nu weer gaat elk met huiswerk huiswaarts. Het geeft wel een goed gevoel om er zo mee bezig te zijn. Het gevoel dat het vooruit gaat. Het geeft ons weer nieuwe energie.

Pijlers

Vanavond knutselde ik wat aan deze website. Een website maken heeft als voordeel dat het je dwingt je gedachten te ordenen en je ideeën duidelijk uit te schrijven. Hopelijk is dat een beetje gelukt en is het dan nu ook wat duidelijk waar het ons om draait. Eén project, drie pijlers, enkele gezinnen en wat ezels in de wei...